HISTORIA

 

 

        

Muzeum Diecezjalne mieści się w okazałym gotyckim domu wzniesionym w 1476 r. z fundacji ks. Jana Długosza, wybitnego historyka, zarazem kanonika sandomierskiego. Ów gotycki gmach  zwany Domem Długosza, powstał dla potrzeb księży mansjonarzy, którzy przez wieki, aż do kasaty w XIX w., pełnili służbę Bożą w kolegiacie sandomierskiej.   Zbiory Muzeum Diecezjalnego to prawdziwa skarbnica dzieł sztuki i pamiątek. Na  ekspozycji prezentowany jest bogaty dorobek artystyczny w dziedzinie sztuki sakralnej: malarstwo, rzeźba, rzemiosło artystyczne, związany z przeszłością kościelną Sandomierza i Ziemi Sandomierskiej.  

 

Muzeum Diecezjalne powstało staraniem ks. Józefa Rokosznego (zm.1931) i ks. Jana Wiśniewskiego (zm. 1943), którzy w ciężkich czasach zaborów gromadzili pamiątki przeszłości, aby uchronić je przed zapomnieniem i zniszczeniem. Podjęte przez nich działania wpisywały się  w atmosferę kolekcjonerstwa XIX wieku, budzącym się w okresie niewoli narodowej  zamiłowaniem do przeszłości, do jej duchowego i artystycznego dziedzictwa. W 1902 r. ks. Rokoszny zwrócił się do kapituły katedralnej z inicjatywą utworzenia muzeum diecezjalnego. Pierwsze zbiory gromadzono w katedralnym kapitularzu. Inicjatywa ks. Rokosznego znalazła poparcie wśród kapłanów, którzy przekazywali zabytki związane z przeszłością diecezji. Ofiarowywano też pamiątki przechowywane w zbiorach rodzinnych oraz przypadkowe znaleziska.

 

Właściwy rozkwit zbiorów  nastąpił w czasie, kiedy zostały przeniesione do dawnego klasztoru sióstr benedyktynek w Sandomierzu, który po kasacie  w 1903 r. został przejęty przez Seminarium Duchowne.  Przewidziano tam również miejsce dla zbiorów muzealnych.  Z Muzeum  początkowo korzystali alumni, dla których miał to być „gabinet pomocniczy” przy nauczaniu historii sztuki w Seminarium. Z czasem zbiory w Seminarium  stały się ważną placówką muzealną, udostępnioną społeczeństwu.

 

 

W 1936 r. Muzeum w Seminarium  zamknięto, a zbiory przeniesiono do odnowionego z inicjatywy bpa Włodzimierza Jasińskiego i przystosowanego do potrzeb ekspozycyjnych Domu Długosza. Uroczyste otwarcie nowego Muzeum nastąpiło 26 października 1937 r. za pasterzowania bpa Jana Kantego Lorka. Urządzenie ekspozycji powierzono Karolowi Estreicherowi jun. z Krakowa.

Kolejnym opiekunom zbiorów udało się zatrzymać w prawie niezmienionym układzie dawny charakter ekspozycji. Jej koncepcja i zawartość, to poniekąd synteza polskiego kolekcjonerstwa  XIX i XX w.

Ekspozycja urządzona jest w siedmiu salach, do każdej z nich prowadzi kamienny ostrołukowy portal

  

 


 "Tylko człowiek znajduje upodobanie w piękności rzeczy jako takiej"    
(Tomasz z Akwinu, Summa theol.)      

 
         
         
       
     
       www.domdlugosza.sandomierz.org  

                 copyright © 2001 - 2010 Bartosz Cebula & Muzeum Diecezjalne w Sandomierzuu