Obraz przedstawiający Maryję z Dzieciątkiem i towarzyszącą im św. Katarzynę
Aleksandryjską, ukazaną z atrybutem swego męczeństwa, znalazł się w zbiorach
Muzeum Diecezjalnego dzięki ks. Janowi Wiśniewskiemu, który zakupił go
w roku 1911 w Radomiu.

Obecność sacrum w tej dość typowej dla ikonografii chrześcijańskiej scenie, oddana
została raczej przez użycie bogatej symboliki, niż wypowiedziana wprost złotem aureoli
nad świętymi głowami, jak czyniło to średniowiecze. Jedynie czoło Dzieciątka bije
blaskiem świętości.

Dzieło ma charakter idylliczny, można powiedzieć nawet "romantyczny". Rzeczywistość otaczająca postacie sama w sobie niesie przesłanie o swej niezwykłości. Gra świateł
i barw, dopracowane w szczegółach ujęcia natury, czułość spojrzenia Matki na Dziecko, nadają temu świeckiemu przedstawieniu charakter nadprzyrodzony. Artysta oddaje
nie tylko wygląd pejzażu (tzw. naddunajskiego), ale i jego nastrój.

W czasie II Wojny Światowej, obraz został wywieziony przez Niemców do Berlina.
Do Sandomierza powrócił dzięki staraniom prof. Karola Estreichera.